Wat een eer
Dat ik mag sterven
Keer op keer
Mijn sprong het onbekende in
Neem ik mee wat ik weet
Tot in de diepte van mijn hart
Het midden van mijn bron
Aldaar alles weer liefdevol vergeet
Verdwenen is het eeuwige weten
Het doet mij dwalen rond mijn helderheid
Waar komt toch dat duister vandaan
En was ik het niet al kwijt
Bezeten door het kwade
Verval ik in de plek van tijd
Waar de dag des oordeels leeft
Een continue realiteit
De pijn keer ik de rug toe
Verbaasd dat het me zo goed past
Ik verdeel mezelf in stukken
De stukken van verdriet
Verstop ik in het jij
Het maakt niet uit wie je bent
In jou ontdek ik mijn afschuw
Ik dwing je tot het buitenste
Een muur die dát in stand houdt
Wat ik altijd heb vermeden
Geveinsd scherp ik mijn punt
In de richting van de ander
Zo helder dacht ik jou te zien
Dader van de onvervuldheid in mijn leven
Stichter van het verleden
De pijn keert zich tegen me
Als een antwoord zonder vraag
Waarom draagt niemand mijn verdriet
Een behoefte uit een andere laag
De schaamte trekt zich aan me op
Kleedt me uit zonder dat ik het wil
Ontbloot sta ik in het midden
Keer je om
De weg naar binnen is gesloten
Ik ben de schuldige van het al
We houden vast tot aan het eind
Zelfhaat als een losstaand universum
Alle dromen zijn nu eenmaal werkelijkheid
Jij vindt me vanbinnen
Waar mijn schuld mij aan de kant schreeuwt
Je ontmoet het onverschrokken
Beantwoordt het met een lach
Vergeving rust in onze natuur
Het begin van ons heet liefde
Voor en achter de schemer van een boze dag
Samen voelt zachter dan ik weet
Nu jij weer de ander bent
Laat ons dan samen sterven
Opdat niemand ooit vergeet
*
Chiel-Jan Schut 