Een lichtgele auto op de stoep
Ongebruikte dragers op het dak
Mijn ouders komen overal waar ik ze niet wil hebben
Maar ze komen nergens op terug
De jongen in het midden
Zijn zussen worden gevierd
De avond verloopt zoals verwacht
Pa en ma worden opa en oma
Dubbele persoonlijkheden
Een onzichtbare schaduw
Ze nemen de ruimte in door er niet te zijn
Hun opzichtige luchtigheid
Moet de innerlijke zwaarte verbergen
De interesse is vermoeiend
Vroeger bleef het achterwege
Nu is het te laat
Straks is het teveel
Eten met stokjes in een wereld die niet bestaat
Er is geen ander gereedschap voorhanden
We hebben het met elkaar te doen
Ik ben aanwezig
Voel wat er niet wordt aangeraakt
Verdrink niet langer in onderhuidse stromingen
Mijn aarde wordt als lucht
Ik blijf gewoon aanwezig
Eén gekleurde ballon dwarrelt door de kamer
Hij raakt alles aan
De kast, de plant
De vloer en de bank
De hand van een familie
Schuldig en warm
Het geluid staat uit
Niemand kan elkaar nog verstaan
Zelfs beledigingen
Weten de overkant van de tafel niet te bereiken
Er wordt gesproken over onmisbare elementen
De gedachte aan een verlies
Ik houd het bij mezelf
En richt me op de diepste laag
Het hart in haar eenvoud
In stilte verscholen
Toegedekt en aangedaan
Maar altijd zonder vrees
Ze voelt net zoals ik weet
Ze ziet de jongen in het midden
In het midden is het altijd feest
Het kind bepaalt het tempo
Kleurrijk negeert hij het geweld
Tot diep in het onbewuste
Hij voelt de stroom
Die men gezamenlijk bedekt met gelach
Pijn wordt zijdelings in ontvangst genomen
We zijn verenigd in gebrek
Het is de vloek van een familie
Handen vouwen zich ineen
Wie loslaat omwille van geluk
Van waarheid en van liefde
Wordt gekroond tot zelfverkozen banneling
De lucht raakt dunner
Ruimte wordt opgeslokt door tijd
Een tijd waar trots nog steeds zijn zeges viert
En het hart
Noodgedwongen haar ogen sluit
Wat rest na de waan van overwinning
Is een illusie van de leegte
Je kijkt alsof ik val
De schijn hoog boven je hoofd
Niets houdt mij nu tegen
Ik hoef niemand te verlaten
Nergens meer vandaan
Ik dacht dat vliegen slechts naar boven kon
Nu zweef ik vrijelijk en verbonden
Met blote voeten op de aarde
*
Chiel-Jan Schut 