Ik geef me bloot
En trek me terug in mijn verwarring
Van een afstand bestudeer ik de mars van conformatie
Die al en over te horen is
De vierkwartsmaat van normen en waarden
Het ritme van het kunstmatige leven
Wat wederkerig lijkt, is voorwaardelijk
Wat gelijk is, blijkt verbeten
Jouw vriendschap is als een lege huls
Je gebruikt het als een wapen
Het slaat een krater in de bodem van onzekerheid
Er is geen ruimte meer voor vragen
Ik pas me aan
Net zolang totdat ik weet wat me te wachten staat
Wat me toekomt is niet door mij gegeven
Maar aangespoeld vanaf de overkant
Ik hoor het verstrijken van de krijsende melodie
Het opgelegde weten
Is de vergelijking nog wel mogelijk
Wanneer iedere dag hetzelfde is?
De keuze is aan mij
Ook al drijf jij aan de horizon
Neuriënd op de levenloze golven van de maatstaf
Bevangen door de herhaling van de gebiedende wijs
Ik maak land
Blijf aan de kust
We leven in een zee van ontelbare mogelijkheden
Waarvan er niet één de mijne hoeft te zijn
*
Chiel-Jan Schut 